دیالوگ3

عده ای از هموطنان بالکل جهاد را نفی می کنند و روز ۸ ثور را سرآغاز بدبختی های افغانستان و مردمش می دانند.آنان مجاهدین را کسانی می پندارند که افغانستان را ویران کردند و بعد از شکست ارتش سرخ خودشان بر سر و کله یکدیگر پریدند و باعث شدند که مردم افغانستان شیرینی پیروزی بر شوروی در کامشان تلخ شود.ولی من با این نظر مخالف هستم.من معتقدم که روز ۸ ثور را باید باشکوه تر از اینی که هست جشن گرفت.باید به کسانی که در بیرون راندن متجاوز از کشور نقش داشتند مدال شجاعت داد.

البته منظورم این نیست که از فهیم و ربانی و سیاف و اسماعیل خان تجلیل شود بلکه باید به قول مجاهد نام که در این چند وقت از نظراتش استفاده می کنم از کسانی تجلیل شود که وقتی دیدند کشورشان مورد تجاوز قرار گرفت دست از کار و زندگی کشیدند و راهی جبهات شدند و برای آزادی وطنشان از جان مایه گذاشتند.بعضی از انها شهید شدند.بعضی دیگر معلول و بعضی دیگر از این راه برای خود دکانی باز کردند و کمکهای خارجی را بلعیدند و هنوز هم سر همان سفره نشسته اند.قهرمانان واقعی جهاد نه ربانی و فهیم و سیاف و اسماعیل خان که اکنون در زیر خروارها خاک آرمیده اند.اگر می گویم باید از جهاد تجلیل شود فقط اصل جهاد که امری مقدس و واجب است منظورم است نه از کسانی که تا توانستند با نام مجاهد خون به دل مردم کردند.

اما پیامدهای این جهاد برای افغانستان و مردمانش چه بود و چه است؟مردمان افغانستان توانستند با کمترین امکانات و تجهیزات یکی از دو ابرقدرت آن زمان را شکست دهند.وجهه ای که افغانی ها با این کار در جهان اسلام بدست آوردند غیر قابل توصیف است و افغانی ها در کشورهای اسلامی بدل به قهرمانانی شدند که آبروی اسلام و مسلمین را حفظ کردند.درست که این جهاد بعدا از مسیر خود خارج شد و جنگها و نابسامانی های زیادی به بار آورد ولی این باعث نمی شود که ما به خود اجازه دهیم اصل جهاد را زیر سوال ببریم.باز هم می گویم مشکل از کسانی بود که جنگ برایشان نان و آب داشت.

در آخر به گفته محمد امن حلیمی مردم  افغانستان نه برای آزادی و رفاه و دموکراسی که برای اسلام قیام کردند و کشته دادند.

ريحانه، ۲۰ ساله می گويد: "اين روزها تلفن به يک فيشن (مد) تبديل شده و ما هم به خاطری که بتوانيم با ديگر دوستان خود رقابت کنيم قيمتی ترين گوشی های تلفن را خريداری می کنيم." ريحانه می گويد اگرچه مدل های جديد گوشی های تلفن به قيمت های خيلی بلند به فروش می رسد ولی می افزايد: "چاره ای جز پيروی از مد و فيشن نداريم."

این ریحانه که در گزارش بی بی سی از او نام برده شده است مصداق بارز لوده و احمق نیست؟

استاد خلیلی این روزها بیش از پیش فعال شده است.برگزاری باشکوه مراسم سالگرد شهید مزاری(ره) وافتتاح سرک شهید مزاری(ره) و اعمار حرم شهید مزاری(ره) و رفتن به مزار شریف و استقبال گسترده از ایشان و رفتن به غزنی و سخنرانی در اجتماع پرشور مردمان آن دیار همگی نشان از محبوبیت و کارهای زیادی که ایشان برای مردم می کند دارد.

باید روزهایی را به یاد آوریم که مزاری بزرگ(ره)توسط طالبان جهل به شهادت رسیده بود.دوست و دشمن کار حزب وحدت را تمام شده می دیدند.اعضای شورای مرکزی حزب در مزار شریف پس از جلسه های زیاد تصمیم به انتخاب استاد خلیلی به عنوان جانشین شهید مزاری (ره) گرفتند.چرا که رهبران بزرگ جانشینان بزرگ می خواهند.استاد خلیلی با رنج و زحمت فراوان توانست بار دیگر نام حزب وحدت را بر سر زبانها بندازد و  جایگاه حزب را در  عرصه افغانستان و مقاومت در برابر طالبان  به عنوان یک بازیگر مهم و کلیدی بالا ببرد.پس از شکستها و پیروزهای گوناگون حاکمیت طالبان بر افغانستان به پایان رسید و مردمان افغانستان به امید فردایی بهتر به استقبال از کرزی رفتند.استاد خلیلی در کابینه موقت حضور نداشت.اما به خاطر اصرارهای فراوان کرزی معاونت ریاست دولت را در دوره انتقالی بر عهده گرفت.از همین جا بود که کم کم سنگ پراکنی ها شروع شد.عده ای که جز خودشان یارای دیدن هیچ کس را نداشتند شروع به ضربه زدن کردند.حال آنکه استاد خلیلی اندیشه ای جز خدمت نداشت و این را بارها اعلام کرده بود.انتخابات ریاست جمهوری نزدیک می شد و حزب وحدت به رهبری استاد خلیلی  برای منافع مردم تصمیم به حمایت از کرزی گرفته بود.اما کسانی که منافع مادی  خود را برابر با منافع مردم می دانستند علم مخالفت برداشتند.سیل تهمت ها و اتهامات گوناگون نثار حزب وحدت و رهبری آن می شد.اما استاد خلیلی همچون مولایش علی(ع) برای مصالح جامعه خار در چشم و استخوان در گلو سکوت کرده بود.چه علی(ع)هم ۲۵ سال سکوت کرد.انتخابات به پایان رسید و استاد خلیلی در حد توانش با جایگزینی نیروهای شایسته در کابینه تلاش داشت حق مردم ضایع نشود که همین طور هم شد.در فاصله یک ساله انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی هم کوردلان ساکت ننشستند و از هر فرصتی برای ضربه زدن به حزب وحدت و رهبری آن دریغ نمی کردند.انتخابات پارلمانی هم برگزار شد.آقایان سرمست از پیروزی خود علم ریاست بر افراشتند.اما آنان امروز را می دیدند و استاد فردا را.استاد خلیلی سعی کرد که از این رای به بهترین نحو ممکن استفاده شود و با بده بستان هزاره ها در پارلمان از جایگاه خوبی برخوردار شوند.اما روزگار سرنوشت دیگری را برای آقایان رقم زده بود.در کمال غرور ائتلاف خود را کسی که مردم او را دشمن خود می پنداشتند اعلام کردند.آقایان به سراشیبی رسیده بودند.نه موتلفشان توانست به ریاست برسد و نه خودشان معاون شدند.مردم فهمیده بودند که قریب ۲ سال بازی خورده اند.آن شعارهای زیبا و مردم مردم گفتن ها برای منافع خودشان بوده است.حنای آنها پیش مردم رنگی نداشت.به تدریج خودشان هم در یافتند که جایگاهی بین مردم ندارند.اما استاد خلیلی سعی نکرد از این فرصت همانند آنها بهره برداری کند.کارهای خودش را انجام می داد.همین بود که در مراسمی که از طرف حزب وحدت به رهبری ایشان تدویر یافته بود دهها هزار نفر شرکت کردند.دو بار به مزار شریف رفتند و مورد استقبال بی نظیر مردم واقع شدند.به غزنی رفتند و در آنجا هم در اجتماع گسترده غزنویان سخنرانی کردند.

خلیلی برای من تجسم مزاری (ره)است.کسی که چه در دوران جهاد و چه در دوران طالبان و چه در دوران حاضر تنها دغده اش مردم بوده اند.همانند رهبرش که مردم لقلقه زبانش بود.خود را بالاتر از آنها نپنداشت و تمام کارهایش برای حفظ منافع مردم بود.امروز استاد خلیلی وضع افغانستان را با ۱۰ سال یا کمتر با ۵ سال پیش مقایسه می کند و به همین خاطر است که می گوید:"استاد شهید(ره)آرام باشید و مطمئن که تمام نیات نیکت تحقق پیدا کرده است."

۱-آیت الله محسنی رئیس شورای علمای شیعه افغانستان در صدد راه اندازی یک شبکه تلویزیونی مختص پخش برنامه های مذهبی و دینی می باشد.

۲-سید جواد شهرستانی نماینده آیت الله سیستانی مرجعیت بزرگ شیعه قرار است به زودی در راس یک هیات وارد کابل شود.قرار است ایشان در این سفر با شخصیتهای دینی و سیاسی ملاقات کنند.همچنین از حوزه های علمیه کابل و سایر ولایات افغانستان بازدید به عمل آورند.