یک نگاهی به خبرهایی که از افغانستان در این چند وقت به دنیا مخابره می شود بیندازید.اصلاْ لازم نیست به خبرها نگاه کنید.همین چیزهایی که دارید می بینید را برای خودتان تجزیه و تحلیل کنید.با این وضعیتی که افغانستان چه از لحاظ امنیتی،اقتصادی،فرهنگی و سیاسی به آن دچار شده است من که هیچ امیدی به آینده ندارم.حداقل می شود گفت به این نتیجه رسیده ام که مملکت با این دولت و مجلس به جایی نمی رسد.یک روز مجلس دولت را متهم می کند،روز دیگر دولت نمایندگان را به اتهام قاچاق مواد مخدر و غیره احضار می کندو... .خلاصه آنکه وضعیتی شده است.یعنی در افغانستان وضعیتی پیش آمده که با اطمینان از فردای خودت هم نمی توانی حرف بزنی.شرایطی به وجود آمده است که بسیاری از مردم به خصوص در دهات آرزوی حکومت طالبان را دارند و معتقدند که سگ طالبان به این دولت و حکومت شرف دارد.هیچ امیدی هم به بهبود اوضاع نیست.باید با همین وضعیت سوخت و ساخت.
دانشجویان پسر افغانی که تازه بعد از سال اول با
ژل مو آشنا می شوند و در استفاده از آن گوی سبقت
را از یکدیگر می ربایند.
ژل مو آشنا می شوند و در استفاده از آن گوی سبقت
را از یکدیگر می ربایند.
دسته ی اول دانشجوهای افغانی کسانی هستند که سال اول
با شلوار پارچه ای و پیراهن توی شلوار و کفش میان و سال اخر با شلوار لی و
تی شرت و صندل از دانشگاه می رن بیرون.
راجع به دسته ی دوم بعدا با هم صحبت می کنیم.
دانشجوهای افغانی دو دسته هستند:
۱.دسته ی اول
۲.دسته ی دوم
۱.دسته ی اول
۲.دسته ی دوم
بعداْ به تفصیل در این مورد با هم صحبت خواهیم کرد.
گاه نوشته ها خیلی کلیشه ای و تکراری شده بود.در مورد افغانستان و مسائل پیرامونی اش هم خیلی دهن پر کن بود.
من سخنرانی منتسب به لطیف پدرام در مورد شاه امان الله خان را در سایت you tube شنیدم و مطمئن هستم که کسی که این حرفها را زده لطیف پدرام نیست.عکسهای تظاهرات!!! حزب افغان ملت علیه پدرام در هرات را هم دیدم که چیزی در حدود ۵۰ نفر بودند که به گفته ی بشیر بیژن معاون حزب کنگره ی ملی کارمندان گمرک هرات بودند.با تمام این احوالات برایم اعلام جایزه ۲۰۰ هزار دالری برای قتل پدرام ثقیل است و بیشتر برای افغانستان و آینده ی تاریک آن تاسف می خورم.نمی دانم یک ناظر بیرونی وقتی این خبر را می خواند در مورد ما چه فکری می کند.به هر حال امیدوارم دولت در این مورد واکنش جدی نشان دهد که البته خودم هم می دانم امید بیهوده ای است.
دیروز بعد از سپری شدن هفت روز از اعتصاب غذای استاد محقق در اعتراض به تهاجم کوچی های مسلح به بهسود،ایشان در حالی که به شدت ضعیف و ناتوان شده بودند در پی خواسته های مکرر مردم و همچنین خانواده های شهدا به اعتصاب غذای خود پایان دادند.
شخصاْ این اقدام استاد محقق را ستایش می کنم و از خداوند بزرگ برای ایشان آرزوی سلامتی و موفقیت در هر پست و مقامی که هستند دارم.
در افغانستانی که ما امروز زندگی می کنیم با آهسته حرف زدن و پشت درهای بسته مذاکره کردن به جایی نمی رسیم و اگر می خواهیم کلاهمان پس معرکه نباشد باید حق خود را فریاد بزنیم.اقدام استاد محقق هم در همین راستا است.باید مظلومیت مردم بهسود را فریاد بزنیم و بگوییم که چه بر سر انها آمده است.سکوت شرم آور دولت در این زمینه بر تبعیض میان اقوام مختلف افغانستان از سوی دولت تاکید کرد.
راهپیمایی مسالمت آمیز دیروز را که دهها هزار نفر در آن شرکت داشتند را بسیاری از شبکه های داخلی و خارجی پوشش تصویری دادند و این برای مردم ما یک گام به پیش است.