عده ای از هموطنان بالکل جهاد را نفی می کنند و روز ۸ ثور را سرآغاز بدبختی های افغانستان و مردمش می دانند.آنان مجاهدین را کسانی می پندارند که افغانستان را ویران کردند و بعد از شکست ارتش سرخ خودشان بر سر و کله یکدیگر پریدند و باعث شدند که مردم افغانستان شیرینی پیروزی بر شوروی در کامشان تلخ شود.ولی من با این نظر مخالف هستم.من معتقدم که روز ۸ ثور را باید باشکوه تر از اینی که هست جشن گرفت.باید به کسانی که در بیرون راندن متجاوز از کشور نقش داشتند مدال شجاعت داد.
البته منظورم این نیست که از فهیم و ربانی و سیاف و اسماعیل خان تجلیل شود بلکه باید به قول مجاهد نام که در این چند وقت از نظراتش استفاده می کنم از کسانی تجلیل شود که وقتی دیدند کشورشان مورد تجاوز قرار گرفت دست از کار و زندگی کشیدند و راهی جبهات شدند و برای آزادی وطنشان از جان مایه گذاشتند.بعضی از انها شهید شدند.بعضی دیگر معلول و بعضی دیگر از این راه برای خود دکانی باز کردند و کمکهای خارجی را بلعیدند و هنوز هم سر همان سفره نشسته اند.قهرمانان واقعی جهاد نه ربانی و فهیم و سیاف و اسماعیل خان که اکنون در زیر خروارها خاک آرمیده اند.اگر می گویم باید از جهاد تجلیل شود فقط اصل جهاد که امری مقدس و واجب است منظورم است نه از کسانی که تا توانستند با نام مجاهد خون به دل مردم کردند.
اما پیامدهای این جهاد برای افغانستان و مردمانش چه بود و چه است؟مردمان افغانستان توانستند با کمترین امکانات و تجهیزات یکی از دو ابرقدرت آن زمان را شکست دهند.وجهه ای که افغانی ها با این کار در جهان اسلام بدست آوردند غیر قابل توصیف است و افغانی ها در کشورهای اسلامی بدل به قهرمانانی شدند که آبروی اسلام و مسلمین را حفظ کردند.درست که این جهاد بعدا از مسیر خود خارج شد و جنگها و نابسامانی های زیادی به بار آورد ولی این باعث نمی شود که ما به خود اجازه دهیم اصل جهاد را زیر سوال ببریم.باز هم می گویم مشکل از کسانی بود که جنگ برایشان نان و آب داشت.
در آخر به گفته محمد امن حلیمی مردم افغانستان نه برای آزادی و رفاه و دموکراسی که برای اسلام قیام کردند و کشته دادند.